Ik hou van jou,
wat je ook wil.
Ik heb je lief,
hoe je ook doet.


Ik bemin jou,
zoals jij mij.
Ik verlang naar je,
en dat voelt goed.

Ik ben er achter, het is niets voor mij.
Die actie is wat ik mis.
Het is bijna zo ver,
lekker losgaan met m'n racket.
Het zweten mis ik,
als ik mij niet vergis.

Het is toch geweldig,
dat vind ik dan toch.
Helemaal opgaan in het spel.
Winnen of verliezen,
het maakt eigenlijk niet eens uit.
De strijd die is er wel.

Spelen met tactiek,
of gewoon je grenzen verkennen.
Er helemaal voor gaan.
Je lichaam tot de rand duwen,
totdat je bijna niet meer kan.
Al die balletjes,
helemaal lens proberen slaan.

Ik hoop dat mijn knieën overleven,
maar dat doen ze wel.
Ik kom weer helemaal terug.
Laat dat seizoen maar beginnen,
en een beetje vlug!

Wat is liefde waard,
als het thuis niet te vinden is.
Laat staan dat je thuis,
ook echt als thuis ervaart.
Wat je wilt en wat je voelt,
zit dat op de plek waar het hoort.

Het verlangen en het streven,
is dat ook daarwerkelijk mogelijk.
Dusdanig realiseerbaar,
dat je jezelf niet voor de gek houdt.
Het echt willen om te willen,
en niet gedachteloos verlangen.

Dat wat de mens zo gek maakt,
wij allen als individu.
Hoe dicht we ook bij elkaar staan,
iedereen heeft zijn eigen gekke wereldje.
Vol met vanzelfsprekendheden,
maar liggen die toch wel zo voor de hand.
Hoe gaan wij hier mee om,
dat is wat ons maakt tot wie we werkelijk zijn. 

wat gaat er door je heen
bij onderdrukking, verdrijving
waar moet je naartoe
Je vraagt je af
hoe gaat het verder
hoe moet het nou
steeds maar weer hoe

achtervolgd worden en onrust
wie wil die teistering hebben
'niemand' lijkt mij het antwoord
vanwaar dit menselijke gedrag
minachting, haat en zinloos geweld
zijn de normen en waarden
soms overboord

een aandoening
je hebt het of je krijgt het
maar mensen geven het aan elkaar
bommen, granaten en kogels
of zelfs nog maar met woorden
wat is dat voor krankzinnig gebaar

doe nou maar normaal
dat schijnt simpelweg onmogelijk
toch wel jammer maar helaas waar
ik kabbel maar rustig verder
als ik over de zee
in mijn gedachten vaar

Ik kijk naar een boom,
voorbereidend op de winter.
Puur om te overleven,
bedacht voor het voortbestaan.

De natuur,
zo wonderbaarlijk als ze is.
Volstrekt logisch en efficient.
Ik kijk naar alle mensen,
die mekaars kop inslaan.

De winter voelt koud en kil,
maar het heeft iets prachtigs.
Iets prachtigs zonder kleur,
die doet er immers niet toe.

De bries is ijzig,
het doet de toppen buigen.
Maar breken doet er geen een.
Want wat jij of wat ik doe,
het doet er allemaal wel degelijk toe. 

It could be ignorance,
or sober might be a better word.
Rediscovered how it was back then,
before I became this vague turd.

Wandering in this new world of mine,
a place I seriously admire and love.
It has no negative sources or such things,
just as it's said,
like there above.

Sometimes affected but still cheerful,
as these moments regularly pass by.
The strength of welfare,
I remember,
if I see you with a tear in your eye. 

Hetgeen mij bezig houd,
is hetgeen mij zorgen baart.
Dat wat ik vrees,
waar ik van hou.
Compleet van de kaart..

Alle woorden, beloften,
helemaal niet loos.
Gedachten aan dit alles,
ik kan het niet.
Ik word niet weer boos..

Steeds weer herkenning,
hier ben ik al geweest.
Overduidelijk,
wanneer je mijn hersenspinsels terug leest..

Wat is het doel,
waar gaan wij heen?
Ben ik echt zo bang,
of wat is het,
waar ik mijn gedachte aan ontleen? 

Het leven als van ouds, vol gelach en gezelligheid.
Vaak waren we onder elkaar.
Alles ging zo gemakkelijk, min of meer vanzelf.
Nu, is het enkel raar.

Alles zo gescheiden, nodig al niet onnodig.
Samen voelt zelfs alleen.
Het ligt niet aan haar, maar wel aan mij.
Een gevoel zo koud als steen.

Het feit blijft dat ik het mis, het gepraat het gelach.
Het alles van toen.
Ook jullie, het koppel en de dames.
Ik mis jullie steeds meer,
maar wat valt eraan te doen?


Iedereen volgt zijn weg, zelf uitgestippeld en gemaakt.
Maar alles gaat vrolijk door.
Zelfs nu ik denk, kijkend naar dit nieuwe werk.
Ik ontdek mijn gekozen spoor.. 

A few weeks with friends,
a few weeks of rest.
Some time to chill out,
which I like best.
A few weeks of freedom,
a few weeks away.
Some time to fix stuff,
and this time it'll stay.
A few weeks of pleasure,
a few weeks of fun.
I will say no more,
I'm sick of this run.